به خانه خوش آمدی !
یک روز از زندگی کودک (3)

قسمت اول ( شادی خراب کن)
قسمت دوم (جنگ ، سر بند کفش)
 

بازگشت از مدرسه

بهتر است که مادر در خانه باشد و به محض ورود کودک به او خوشامد بگوید. مادر به جای این که از او سوالاتی پیش پاافتاده نظیر: « مدرسه چه‌طور بود؟ » و « خوب، امروز چه کار کردید؟ » بکند، که معمولاً جواب‌های پیش پا افتاده‌ای همچون : «هیچ کار» دارند، می‌تواند عباراتی را بیان کند که حاکی از درک رنج ها و کوشش‌های کودک در مدرسه باشد:
 
« قیافه‌ات نشان می‌دهد که روز سختی داشتی.»
« شرط می‌بندم که نمی‌توانستی منتظر باشی تا مدرسه تعطیل شود.»
« از اینکه درخانه هستی خوشحال به نظر می‌رسی.»
 
وقتی مادر نمی‌تواند شخصاً در خانه باشد تا به هنگام بازگشت کودکش به او خوشامد بگوید، می‌تواند پیغامی برای او بگذارد و در آن بگوید که کجا رفته است. بعضی از والدین که فرزندشان به مدرسه می‌رود، از پیام‌های کتبی برای عمیق‌تر ساختن رابطه با فرزندشان استفاده می‌کنند. برای آنها، نشان دادن قدردانی و عشق و علاقه از طریق کتبی راحت‌تر است.
 
بعضی از والدین پیغام خودشان را روی نوار ضبط می‌کنند. کودک می‌تواند بارها و بارها به صدای مادر خود گوش دهد. به هر حال، چنین پیام‌هایی، ارتباطی معنی‌دار بین والدین و کودک پدید می‌آورد.
 

بازگشت پدر به خانه

وقتی پدر هنگام غروب به خانه باز می‌گردد، احتیاج به یک دوره ی انتقالی آرام از درخواست‌های دنیای بیرون به درخواست‌های خانواده‌اش دارد. پدر نباید در آستانه ی در با انبوهی از شکایات و تقاضا‌ها مواجه شود. یک نوشیدنی آماده، یک دوش آب گرم ، روزنامه ی عصر، مجله ی هفتگی و یا مدت کوتاهی « بدون سوال » آرامشی ایجاد می‌کند که به کیفیت زندگی خانوادگی به طور قابل توجهی می‌افزاید. از سال‌های نخستین کودکی، کودکان یاد می‌گیرند که وقتی بابا به خانه می‌آید ، به یک دوره ی کوتاه سکوت و آسایش احتیاج دارد. از طرفی دیگر، زمان صرف شام باید موقع صحبت کردن باشد. تأکید باید بیشتر روی غذای فکر باشد تا غذای شکم سیر کن. بایستی توجه کمتری نسبت به طرز غذا  خوردن کودک و غذایی که می‌خورد، بشود. اعمال انضباطی باید کمتر بیان شوند و به جای آن بایستی نمونه‌های بی شماری از هنر قدیمی‌ها در گفتگو ذکر شود.
 

وقت خواب

در بسیاری از خانواده‌ها، وقت خواب دیوانه‌کننده است. کودکان و مادر دست به دست هم می‌دهند و جامعه ی کوچکی پدید می‌آورند که در آن، هر کدام دیگری را مأیوس می‌سازد. کودکان سعی می‌کنند تا آنجا که ممکن است بیدار بمانند، در حالی که مادر از آنها می‌خواهد هر چه زودتر بخوابند. مواقع خواب، زمان عمده ی ایرادگیری برای مادران و زمان بهانه‌گیری و طفره روی تاکتیکی برای کودکان می‌شود.
 
کودکانی که هنوز به مدرسه نمی‌روند ، محتاجند که مادر یا پدر آنها را بخوابانند. از وقت خواب می‌توان برای ایجاد گفتگوی صمیمانه و خودمانی با کودک خود استفاده کرد. در نتیجه، کودکان به تدریج به وقت خواب علاقه‌مند می‌شوند. آنها از اینکه «زمانی را تنها با» پدر یا مادر خود باشند، خوششان می‌آید.

اگر والدین ناراحتی و سختی گوش دادن به حرف‌های کودک را بر خود هموار سازند، کودک یاد خواهد گرفت که ترس‌ها، امیدها و آرزوهایش را با آنان در میان بگذارد. این تماس‌های صمیمانه، کودک را از اضطراب رها می‌سازد و او را به خواب خوش فرو می‌برد. بعضی از کودکان بزرگتر نیز دوست دارند که پدر و یا مادر آنها را بخوابانند. به این خواسته ی آنها باید احترام گذاشته و آن را واقعیت بخشید. کودکان نباید به خاطر خواستن چیزهایی که از نظر والدین « افکار کودکانه » است، مورد تمسخر و سرزنش قرار گیرند. وقت خواب در مورد کودکان بزرگتر بایستی تغییر پذیر باشد: «وقت خواب بین ساعت هشت و نه [یا بین نه و ده] است. تصمیم بگیر که دقیقاً چه ساعتی می‌خوابی.»
 
وقتی کودک ادعا می‌کند که « فراموش کرده » مسواک بزند یا وقتی کودک یک لیوان آب می‌خواهد، بهترین کار برای والدین این است که درگیر جنگ با او نشوند.
 
ادامه دارد...
 

منبع :برگرفته از کتاب "رابطه والدین با فرزندان" (راه حل های جدید برای مسائل قدیمی )- با تغییر و تلخیص
نویسنده :دکتر هایم جی .گینات
 

مقالات مرتبط :
درخت ، برای بالا رفتن است                    
تربیت از زاویه ی دیگر                                       
5 جمله خوب،5جمله بد                           
من این جام ، نترس                                          
باز غلط از آب درآمد                                
از دخالت ناشیانه در تربیت بازایستیم                       

به خانه خوش آمدی !

  

House of Wax خانه مومی

تاریخ انتشار : 6 می 2005
استدیو : Warner Bros.
کارگردان : Jaume Collet-Serra
نویسنده : Chad Hayes, Carey W. Hayes
بازیگران : Elisha Cuthbert, Chad Michael Murray, Brian Van Holt, Paris Hilton, Jared Padalecki, Jon Abrahams
سایت رسمی : House of Wax
نوع فیلم : ترسناک ، هیجانی
رده سنی : R
مدت 113 دقیقه



خلاصه فیلم : گروهی دانشجو که عازم یک سفر تفریحی شده اند بعلت خرابی ماشین و گم کردن مسیر اصلی مجبور می شوند در یک منطقه دورافتاده توقف کنند و شب را در آنجا اتراق کنند . اعضای این گروه عبارتند از یک خواهر و برادر دو قلو به اسمهای کارلی و نیک ، پیچ که بهترین دوست کارلی است ، بلیک که دوست پسر پیچ است و وید که دوست پسر کارلی است . روز بعد کارلی بهمراه وید برای خرید قطعات ماشین وارد شهری می شوند که در آن نزدیکی است اما ظاهراً شهر خالی از سکنه است .توجه وید و کارلی به یک موزه مومی قدیمی که ساختمانش بر شهر مسلط است جلب می شود و داخل ان می شوند.انها در بدو ورود به فردی به ظاهر یاری رسان به اسم ((بو))مواجه می شوند.اما رفتار مرموز این مرد راز دهشتناکی را پنهان می کند.بو بهمراه برادرش یکی یکی افراد گروه را بقتل رسانده و پس از مومی کردن ، آنها را در موزه مجسمه های مومی اش قرار می دهد .
  

از سوی دبیر خانه جشنواره اسامی‌داوران بخش

چهار هنرمند و کارشناس آثار مستند کوتاه و بلند بخش چشم واقعیت بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر را داوری می کنند.

به گزارش روابط عمومی جشنواره فیلم فجر ، محمد درمنش ، دکتر محمد رجبی ، ابراهیم فروزش و ابراهیم مختاری فیلم های این بخش از جشنواره را داوری می کنند.

"محمد درمنش" متولد 1339 تهران، فارغ التحصیل رشته فیلمبرداری سینما ، فعالیت فیلمسازی را سال 1359 در مرکز «تل فیلم» وابسته به سازمان صدا و سیما آغاز کرد. او سال 1360 وارد حوزه هنری شد و با فیلمبرداری فیلم سینمایی «انسان و اسلحه» به کارگردانی مجتی راعی فعالیت فیلمسازی خود را تجربه کرد.

"شمع و آینه (1385)"، "کاندیداتور (1384)"، "هیام (1382)"، "دوشیزه (1381)" از جمله آثار وی است .

دکتر "محمد رجبی"، فارغ‌التحصیل دکتری فرهنگ و زبان‌های باستانی از دانشگاه تهران. از جمله فعالیت وی می توان به تألیف، تحقیق و ترجمه واژگان عربی و معرب در شاهنامه، هنر و طنز، مقدمه کتاب آموزش و خدمت امپریالیسم، مقدمه‌ای بر کتاب تهران اسلامی در قرن چهارم هجری، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی. مدرس و مدیر کل آموزش ضمن خدمت وزارت آموزش و پرورش، معاون وزیر و رییس پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش و پرورش، رییس کتابخانه ملی‌، مدیر عامل بنیاد سینمایی فارابی، رییس پژوهشگاه هنر اسلامی اشاره کرد.

"ابراهیم فروزش" متولد 1318 تهران، فارغ التحصیل رشته کارگردانی از دانشکده هنرهای دراماتیک است. وی فعالیت هنری را سال 1349 با عهده دار شدن سرپرستی مرکز سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد. او سینما را سال 1352 با نگارش فیلمنامه فیلم کوتاه «سیاه پرنده» تجربه کرد.

"ابراهیم مختاری" متولد 1326 در بابل. دانش‌آموخته مدرسه عالی تلویزیون و سینما. دارای مدرک کارشناسی از دانشگاه پاریس هشت. شروع فعالیت به عنوان دستیار کارگردان و برنامه‌ریز در سریال‌های تلویزیونی دلیران تنگستان و سمک عیار. در سال 1372 نخستین فیلم سینمایی خود به نام زینت را ساخت که در بخش هفته منتقدان جشنواره کن 1994 به نمایش درآمد وی عضو هیأت موسس انجمن مستند سازان سینمای ایران است.

در بخش چشم واقعیت دو سیمرغ بلورین به بهترین فیلم کوتاه و بهترین فیلم بلند و یک سیمرغ بلورین به بهترین تحقیق و پژوهش تعلق می گیرد.

بیست و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم فجر از 12 تا 22 بهمن ماه سال جاری در تهران برگزار می‌شود.

از سوی دبیر خانه جشنواره اسامی‌داوران بخش

  

تنها در خانه

قرار ملاقات با دکتر، جلسه و یا ساعات کاری که با ساعات مدرسه فرزند شما مطابقت ندارد؛ اینها از جمله دلایلی هستند که گاه پدر و مادران را مجبور می‌کنند تا فرزندشان را در خانه تنها بگذارند.از چه سنی می‌توان فرزندان را در خانه تنها گذاشت و چه احتیاط‌هایی را باید در پیش‌گرفت؟
 
می‌توان گفت که کودک کم‌کم از سن 7‌سالگی می‌تواند برای مدت کوتاهی در خانه تنها بماند. قبل از این سن، فکر تنها گذاشتن کودک در خانه را از ذهنتان بیرون کنید. چنانچه ناچار هستید از خانه خارج شوید، او را به یکی از همسایگان بسپارید و حتی اگر شده از او بخواهید در سالن انتظار صبر کند و یا لحظاتی را همراه شما در اداره بماند؛ او را همراه خود ببرید... وسایلی که برای سرگرم کردنش نیاز دارید را با خود بردارید (کتاب، دفتر رنگ‌آمیزی و...). همچنین تنها گذاشتن کودک در خانه روشی است که از طریق آن کودک را مسئولیت‌پذیر بار می‌آورید و نشان می‌دهید که به او اعتماد دارید.
 

قبل از تنها گذاشتن کودک به این نکات توجه کنید:
 

- اگر قبلا این کار را انجام نداده‌اید، به فکر آن باشید تمام وسایلی را که ممکن است خطرناک باشند را از دسترس او دور نگه دارید (شوینده‌ها، داروها، چاقوهای خیلی تیز و...). کودکی که در خانه تنها مانده شاید دلش بخواهد دست به کاری بزند، یا برای خوشحال کردن شما غذایی برایتان آماده کند. از این‌رو مهم است که او را در برابر خطرات استفاده از اجاق گاز و وسایل آشپزخانه محافظت کنید.
 
- به همسایه، سرایدار ساختمان و یا یکی از نزدیکان اطلاع دهید که فرزندتان تنها در خانه می‌ماند.
 
- عصرانه‌اش را برایش آماده کنید. این عمل مانع از آن می‌شود تا دست به آشپزی بزند و یا به سمت شیرینی‌جات حمله‌ور شود.
چنانچه همسایه‌ای خیرخواه یا یکی از نزدیکان مثل پدر یا مادربزرگ در نزدیکی محل اقامت شما باشند، با خیالی آسوده‌تر می‌توان کودک را در خانه تنها گذاشت
- توصیه‌های لازم را به او بدهید اما طوری با او حرف نزنید که بترسد و یا روحیه‌اش ضعیف شود. در حقیقت، ممکن است که از تنها ماندن در خانه بترسد. از او بخواهید که در را از پشت ببندد و به روی هیچ غریبه‌ای باز نکند. برایش توضیح دهید که به سمت اجاق گاز، فر و چاقو‌ها نرود.
 
- سعی کنید در زمان غیبت‌تان یک سرگرمی برایش مهیا کنید. چنانچه کودک مجبور باشد هر روز در زمان مشخصی در خانه تنها بماند مثلا بعد از تعطیل شدن از مدرسه، می‌توانید به او پیشنهاد دهید بعد از غذا خوردن به انجام تکالیفش بپردازد تا شما به خانه بازگردید. در غیر این صورت به او پیشنهاد دهید یک فیلم تماشا کند و یا در اتاقش بازی کند.
 
 

توصیه‌ای مهم به‌ویژه برای بچه‌های کوچک و نابالغ
 

- در زمان غیبت‌تان یک مکالمه تلفنی کوتاه با فرزندتان داشته باشید تا مطمئن شوید همه چیز روبه‌راه است و ساعت برگشت‌تان به خانه را به او اطلاع دهید.
 
- توصیه می‌شود فرزندتان را بیش از 2ساعت در خانه تنها نگذارید. در حقیقت، اگر کودک بیش از 2ساعت تنها بماند، احتمال دارد که حوصله‌اش سر برود و دست به کارهای خطرناک و دردسرآفرینی بزند.
 

از چه سنی می‌توان کودک را در خانه تنها گذاشت؟
 

از آنجایی‌که باید فاکتورهای متعددی را درنظر داشت، از این‌رو پاسخگویی به این سؤال دشوار است. ابتدا، همه چیز به پختگی کودک و توانایی او در سرگرم کردنش در تنهایی بستگی دارد. بعضی از بچه‌ها قادر هستند از سن 6 یا 7‌سالگی تنها بمانند درحالی‌که برخی دیگر حتی در سن 10‌سالگی نیز به سختی می‌توان به آنها اعتماد کرد. محیط نیز عامل مهمی به شمار می‌رود.
 
 چنانچه همسایه‌ای خیرخواه یا یکی از نزدیکان مثل پدر یا مادربزرگ در نزدیکی محل اقامت شما باشند، با خیالی آسوده‌تر می‌توان کودک را در خانه تنها گذاشت. و درصورتی‌که در روستا یا شهرستان کوچکی که اهالی آنجا یکدیگر را می‌شناسند زندگی می‌کنید، احتمالا با آرامش خاطر بیشتری می‌توانید فرزندتان را در خانه بگذارید تا در شهری بزرگ که افراد به ندرت یکدیگر را می‌شناسند. بسیاری از بچه‌ها به ناچار در خانه تنها می‌مانند زیرا ساعت کاری والدینشان به سختی با ساعت مدرسه آنان هماهنگی دارد و اینکه در تعطیلات نگهداری بچه‌ها در مهدکودک پرهزینه است. مهم است که کودک احساس نکند که رها شده است و دلیل شرایط را درک کند.
از طرفی، بهتر است که کودک را کم‌کم به تنها ماندن در خانه عادت داد. مثلا می‌توانید از یک خرید کوتاه‌مدت شروع کنید و رفته‌رفته غیبت‌تان را کمی بیشتر طولانی کنید.
 

 

منبع: همشهری آنلاین

گروه خانواده و زندگی سایت تبیان - نسرین صفری

مقالات مرتبط
فرزندتان برای تنهایی آماده است؟
تنها در خانه
من چه وقتایی مال توام؟
پشت صحنه را دریابید

تربیت کودکی قانون مدار

... درحال بارگذاری


  

» مصاحبه ای منتشر نشده از آیت الله معرفت 2
» عکاسی در مریخ: تصاویر استثنایی مدارگرد مریخ از فونیکس
» ضمیمه کلیک جام جم شماره 275
» خاطره
» نرخ جدید بلیت‌های مترو
» تصویر زنی که آهنربا است !
» لزوم داشتن دوست در زندگی
» ورزش برای کسانی که به علت اختلال های شریانی از درد پا رنج می برند مفید است
» دیگر نگران بدنه خودروی خود نباشید!
» فضیلت ماه رمضان

» خرید شارژ ایرانسل
» عکسهای جالب
» بازی آنلاین
» دختر ایرانی
» دانلود نرم افزار موبایل
» عکس زیبا
» عکسهای جنجالی و خفن
» اس ام اس و جوک جدید
» خرید پستی فروش پستی

نرخ طلا و ارز	تغییر
انس جهانی به دلار
گرم طلای 18 در بازار
سکه بهار آزادی
سکه امامی
سکه نیم
سکه ربع
سکه گرمی
دلار آزاد
یورو آزاد

  FEED